Rising and declining in pop

Alles komt en gaat. Dat is in het echte leven zo, maar zeker in de popmuziek. Wat opkomt gaat ooit weer ten onder. Beide fasen zijn eigenlijk boeiend; waarom zou altijd alles veelbelovend moeten zijn en zou vergankelijkheid of verdwijnen minder interessant zijn? Binnen de popmuziek draait natuurlijk alles om jeugd, sex-appeal en belofte. Wat vandaag veelbelovend is is morgen al weer achterhaald; wat nu hot is is even later alweer blasé.
Zo kan het gebeuren dat er hele kruiwagens met geld gepompt worden in de promotie van het eerste het beste eendagsvliegje en dat bands die al tientallen jaren trouw hun ambacht met veel plezier en toewijding uitoefenen nauwelijks meer worden opgemerkt. Maar ook artiesten die al jaren niets creatiefs meer hebben gedaan worden soms in stand gehouden vanwege hun marktwaarde. Ik vermoed dat de muziekindustrie met haar overspannen verwachtingen en eendimensionale benadering vaak meehelpt de creativiteit van op zichzelf goede artiesten kapot te maken. Soms droogt de bron ook gewoon op, maar worden muzikanten die diep in hun hart liever iets anders zouden willen gaan doen gedwongen om het oude liedje tot in lengte van dagen te herhalen. Ook zij moeten tenslotte een hypotheek aflossen…

In het kader hiervan heb ik eens een zestal bands op een rijtje gezet, drie maal belofte of bloei en driemaal vergane glorie of eerste tekenen van verval. Wat overigens niet alles zegt, want ook vergane glorie kan een verpakking zijn voor verrassende schoonheid die zo hier en daar door de muffige klanken heen breekt. Oordeelt u zelf.

Arid
Under the cold street lights

Deze Vlaamse band rond Jasper Steverlinck groeit met hun derde plaat naar volwassenheid.
De gepolijste sound wordt af en toe voorzichtig geweld aangedaan met scheurende gitaren en net-niet-te-bombast, waardoor de engelachtige stem van Steverlinck beter dan ooit tot zijn recht komt.

Grand Avenue
Place to fall

Deze Deense emoband begon als de zoveelste Coldplay-kloon maar rockt nu meer dan ooit. Hun nieuwste album, place to fall, is een echte groeidiamant. De band heeft haar eigen sound gevonden.

Turin Brakes
outbursts

Dit Britse folk-pop duo is na wat stuurloos geëxperimenteer op vorige platen uitgegroeid tot een perfect gepolijste diamant. De band gaat al heel wat jaartjes mee, maar klinkt frisser dan ooit. Het kan dus wel!

Mew
No more stories are told today

Ooit als grote belofte aangekondigd (De Deense erfgenamen van Coldplay) is Mew na een aantal albums opgeschoven richting de coulissen, maar maakt desondanks nog steeds uitermate boeiende muziek.

Pearl Jam
Backspacer

De band uit Seattle die met het album Ten de grunge op de kaart zette en ooit succesvoller was dan Nirvana drijft met ieder nieuw album verder weg richting passieloze liftmuziek. Toch zit er altijd zo hier en daar een pareltje tussen, helaas meestal maar een of twee liedjes per album.

Editors
In this light and on this evening

De vier britse post-new-wavers die Joy Division wilden doen vergeten, maar op hun nieuwste heel trendy flink uitpakken met allerhande 80’s toetsenwerk – waardoor ze teveel in de schaduw van voornoemde grootheden komen te staan – beweegt zich gevaarlijk dicht richting de afgrond van vergetelheid. Nog een middelmatig album en het is gedaan met ze, maar wie weet vinden ze nog nieuwe inspiratie…

Een gedachte over “Rising and declining in pop

  1. leuk artikel! Ik vind de eerste plaat van Arid nog steeds de beste. Ik heb ze in die tijd ook heel vaak live gezien. Dat waren nog eens tijden 😉

Reacties zijn gesloten.