recensie: The Resistance by Muse

Muse is back! En hoe!
De band van zanger Matthew Bellamy roept bij mij altijd gemengde gevoelens op. Enerzijds lekker energieke en complexe muziek, anderzijds vaak ook wat `over the top’, na een tijdje gaat het op de zenuwen werken, meestal houdt ik het tot de helft van een album vol.
Ik heb een haat-liefde verhouding met de stem van Bellamy. Enerzijds heeft hij een heel karakteristieke stem, een enorm bereik en een fabelachtige techniek. Tegelijk klinkt hij alsof hij aan het eind van elk nummer dood neer zal vallen, alsof hij elke noot uit zijn tenen moet halen. Eigenlijk houdt ik niet van zo’n geforceerde manier van zingen, en ik kan Muse dan ook het meest waarderen wanneer Bellamy zijn mond houdt.

Maar, het moet gezegd: het nieuwste album van de Britse band is sterk. Na een paar albums vol onbegrijpelijk geneuzel is Muse echt terug op de eenzame hoogte waar ze vandaan kwamen. Het is een bijzonder en uitgebalanceerd album. De sound is heerlijk, het geheel wordt goed in toom gehouden, maar er zijn toch nog genoeg bizarre uitspattingen. Veel nummers barsten van de energie, maar het album kent ook zijn rustpunten, en het slot is echt uniek: een echt klassiek (en toch ook weer niet) drieluik. De nadruk ligt op dit album meer dan ooit op de piano, wat niet verkeerd is, Bellamy beheerst dat instrument namelijk goed. De thematiek van het album spreekt me ook aan, het past bij de heftigheid en de bombast die ook in de muziek zit.

Lang heb ik me proberen te verzetten tegen de muziek van Muse, maar sinds dit album moet ik mijn `resistance’ wel opgeven…

Advertenties

Een gedachte over “recensie: The Resistance by Muse

  1. Muse heeft live een grote reputatie. Ik ken iemand die een kaartje overheeft voor hun concert komende zaterdag in Nijmegen…
    Heb je interesse, let me know (kaartje is volgens mij wel rond de 80 euro)

Reacties zijn gesloten.