recensie: Wooden Arms by Patrick Watson

Elk album van Patrick Watson (zowel de naam van de man als van de band) is weer bijzonder. Met hun bijzondere mix van pop, jazz, klassiek, folk en experimentele indierock springen ze postitief uit de toon bij de vele dertien-in-een-dozijn-coldplay-wanna-be-bandjes die onophoudelijk hun zoete nietszeggende deuntjes de markt opgooien. Watson en co. doen steevast drie jaar over een nieuw album (wooden arms is hun derde) en dat heeft een rechtevenredig effect op de kwaliteit en authenticteit van hun muziek.

Hoewel wooden arms een complex groeialbum is ben ik er nu al verliefd op. Hij komt samen met Thomas Dybahl, Damien Rice en Tom McRae op mijn stapeltje favoriete cd’s die ik regelmatig draai. Watson gaat qua sound naar mijn gevoel een beetje terug naar de eerste plaat (just another ordinary day), die ik tot nu toe ook de beste vond. De tweede plaat (close to paradise) was ook goed, en heeft ze volgens mij een hoop bekendheid gebracht (voor zover je van bekendheid kan spreken in een uithoek van het indie-circuit). CTP is het meest toegankelijke Watson-album, en misschien juist daarom het minst interessant.
Wooden arms rockt niet en is meer op percussie geënt. Dat geeft het geheel soms een wat pompeus en complex karakter, maar het blijft allemaal wel subtiel en ingetogen. Het complexe karakter wordt nog versterkt door de onrustige composities, de unieke instrument- en vreemde ritmecombinaties. Voeg daarbij de fluwelen (maar niet softe!) stem van Patrick en je krijgt een unieke sound die tegelijk kalmerend en verontrustend is.

De muziek van Patrick Watson is pure kunst en daarom is het ook zoals vaak met kunst: of je bent er helemaal weg van of je vindt het helemaal niets.
Bepaal het voor jezelf. Luister naar het nieuwe album op myspace, of bekijk een clipje van het vorige album:

Advertisements